Tabula Rasa

Tabula Rasa

Het ego is een bijproduct van onze hele opvoeding en van de natuurlijke loop van het leven.
Het moet er zijn. Er is geen andere weg.
Geen wezen kan zich ontwikkelen zonder geïnvolveerd te zijn met het ego. Maar er komt een moment, dat men het ego zou moeten transcenderen.

egodood

Het is als de schaal van een ei.
Het is nodig, het beschermt, net zoals de schil om een zaad nodig is en het beschermt.
Maar het kan ook gevaarlijk worden als er te veel bescherming is.

Als de schil doorgaat met bescherming te bieden en het zaad niet toestaat te ontkiemen, dan wordt het een belemmering.
Het moet oplossen in de aarde, opdat het innerlijk leven zich er uit kan ontwikkelen. Het moet afsterven.’
En verder: ‘als iemand sterft met zijn ego, sterft hij als zaad.
Hij is gestorven zonder werkelijk de bestemming die mogelijk was te hebben bereikt.
Weinigen zullen tijdens hun leven de noodzaak voelen om tot volledige overgave van het ego aan de existentie te komen.
Doodsangst doortrekt ons hele leven: de angst voor het verlies van het ik, dat altijd dreigt, het verlies van identiteit, de persona waarmee wij ons hebben vereenzelvigd
Die angst ligt altijd op de loer.
Het klinkt nogal dramatisch.
Waar het omgaat is dat het concept verwijst naar het doorzien van een illusie: het ‘ik’ bestaat niet!
Toch is het voor ieder mens realiteit.
Het is net zo reëel als een waan.
De waan van het ‘ik’ kan omschreven worden als een product van het denken.

De illusie die het denken heeft geschapen is dat er een ‘ik’ is, dat voortdurend denkt.
Dat is illusie, want de ik-sensatie is het denken.
Zeker, denken is nodig op technisch, wetenschappelijk gebied, om te communiceren, een auto te besturen, een taal te leren, enz.
Maar denken heeft letterlijk het gehele gebied van menselijk zijn in beslag genomen.
Menselijke relaties rond de miljarden, kris kras en continue, door hun hersenen schietende woorden en beelden.
Een enorm aantal energielijnen waarvan zij zich ten dele bewust zijn en die voor een groter deel onbewust dag en nacht doorgaan.
Het geheel van die lijnen, het totaal van die woorden en beelden is het ‘ik’ of zelfbeeld.
Niemand heeft – in deze visie – ook maar enige werkelijke relatie met elkaar.

Alleen de beelden hebben relatie, de ‘kakofonie der lijnen’.
Gevangen in deze doorgaande filmvoorstelling in de hersenen loopt iedereen rond.
Tevens schieten er door de hersenen miljoenen woorden, opinies, overtuigingen, meningen, idealen die er door de cultuurdragers ingepompt zijn, de priesters, de ouders, de politici.
Er is de massale hoeveelheid kennis, voor het grootste deel uitdrukking van een dood verleden.

Verder is deze nachtmerrie nog geconditioneerd tot ‘Amerikaan’, ‘Rus’, ‘Nederlander’, ‘socialist’, ‘communist’, ‘christen’, ‘gereformeerde’, enz.
Kunnen de hersenen in en klap leeg worden, in totale stilte verwijlen, in tijdloze staat geraken (de beweging van het denken, meten, vergelijke geeft ons de sensatie van psychologische tijd) en kan tevens die enorme, nu in denken gebonden, energie vrijkomen en een totaal andere zijnsvorm openbaren?
Dat is ego-dood.

Psychedelic Death and Rebirth